Zaterdag 8 mei 2010 - Bruin en nat: Vias Verdes

Written by Wielenopweg

zaterdag 08 mei 2010 21:25

Dag 39 / Girona - Osor / 34 km
Geschreven door Ellen

Vol verwachting schuift Pieter-Bas deze ochtend aan de ontbijttafel van de jeugdherberg waar wij in onze eigen familiekamer heerlijk hebben geslapen. De benaming 'Jeugdherberg' blijkt echter niet geheel de lading te dekken. Er lopen allemaal vage mannetjes rond, beslist geen toeristen. Eerder lijken ze hier kind aan huis te zijn. Het levert een raar sfeertje op. Het lukt zelfs Fenna met haar ondeugende oogjes niet enige verandering in de gelaatsuitdrukking van een man aan een andere ontbijttafel te toveren. Fenna loopt er zekerheidshalve maar met een zo ruim mogelijke boog omheen, ik geef haar geen ongelijk. Als we de fietsen weer optuigen word ik een beetje zenuwachtig van de in de hal ijsberende kerels en ben blij als we de deur achter ons dicht doen en wegfietsen. Pieter-Bas heeft nog eens gevraagd hoe dat nou zit. Het blijkt dat de Jeugdherberg in de periode van juni tot september alleen toeristen huisvest en daarbuiten ook voor langere tijd onderdak biedt aan hen die dat nodig hebben. Op zich goed natuurlijk, maar het is wel wat apart.

Over de 'Vias Verdes' (Groene Wegen) fietsen we via volkstuintjes en aangelegde populierenbossen Girona uit. Qua rust op de weg is dat zeer fijn, maar de kwaliteit van de groene weg is een ander verhaal. In de voorgaande nacht heeft het hard geregend. De bruine, op zich mooie, zandweg is modderig en er liggen veel plassen. De weg is niet groen, maar de omgeving des temeer. De Vias Verdes is een prachtig initiatief, maar de uitvoering is (tot nu toe) nog niet zo geweldig. Meer dan de helft van de 20 kilometers die we fietsend over deze weg afleggen worden we, in verband met werkzaamheden via een omleiding die speciaal voor deze weg is gemaakt, omgeleid over fantastische paden door de bossen. Fantastisch als je een mountainbike hebt, zonder bagage. Gelukkig hebben onze fietsen brede banden en kunnen ze heel wat hebben, zo ook deze stenige bospaden. Bij het klimmen en afdalen slippen de wielen af en toe, zo steil is het. Het devies is: langzaamaan en af en toe afstappen om de fiets naar boven te duwen. We zijn blij als we weer asfalt onder de wielen voelen.

Als we in Anglés aankomen doen we boodschappen en vinden we even daarna een mooi pleintje met een bankje in de schaduw om te lunchen. Een vader is daar met zijn iets te zware dochter van een jaar of 8 aan het voetballen. Zoals alleen kinderen dat ongestraft kunnen doen, breekt Fenna bruut in en trapt voluit tegen de voetbal. Gelukkig vinden vader en dochter het leuk dat onze kleine gup zich in het spel mengt en ze betrekken haar vrolijk bij hun spel. Als de dochter met een snoepje zit uit te hijgen op een trapje, gaat Fenna onvermoeibaar door. Fenna heeft pas tijd voor haar flesje melk als ze weggaan.

Ondertussen zijn een meisje van ongeveer 5 en haar broertje van ongeveer Fenna's leeftijd in een deuropening van een huis even verderop komen zitten. Het oudere zusje bemoeit zich af en toe te moederlijk met haar broertje, hetgeen af en toe gehuil en gekrijs van het jochie oplevert. Ik dacht dat ik de moeder uit een ooghoek had gezien, maar even later komen we er achter dat de kleintjes alleen thuis zijn. Fenna vindt het wel interessant en gaat eens poolshoogte nemen. De haarspeldjes van het meisje hebben haar aandacht en ook bekijkt ze het jongetje eens van heel dichtbij. Ze aait hem over zijn kortgeknipte bolletje, maar dat vindt hij toch wat teveel intimiteit voor een eerste ontmoeting. Hij gaat in het halletje staan en even later zie ik hem de deur dichtduwen terwijl zijn zus buiten staat. Ze ziet het net te laat om het sluiten van de deur nog te kunnen voorkomen. Boem! Ze slaat tegen de deur en ik zie haar gezichtje van trotste oude zus veranderen in dat van een bang klein meisje. Haar broertje zet het binnen op een huilen als hij merkt dat de deur dicht blijft. Wij denken nog, hun moeder komt zo de deur weer opendoen en klaar is het weer. Dan begint het wel heel lang te duren en het meisje begint een klein beetje te snotteren. Ik druk op de deurbel, maar ik hoor niets en er gebeurt ook niets. Pieter-Bas vraagt aan het meisje of haar moeder thuis is en ze zegt van niet. Oei. Wij weten ook niet wat we hiermee aanmoeten. Het is ook zo wat om de deur van de woning in te beuken, wat overigens gezien de kwaliteit van de deur niet zo'n probleem zal zijn. We blijven in ieder geval nog maar even bij het meisje staan, dan is ze niet helemaal alleen. Opeens rent ze weg, haar achter de deur huilende broertje achterlatend. Even later is ze terug en is er hulp in aantocht. Twee daadkrachtige dames observeren de situatie, troosten het meisje, stellen het kleine opgesloten mannetje door een gat in de deur een beetje op zijn gemak en halen schroevendraaiers en een hamer, waarmee ze de deur te lijf gaan. Na ongeveer tien minuten hebben ze het voor mekaar. De deur gaat open en het verdrietige ventje in de armen gesloten. Ze gaan naar binnen om op de moeder te wachten. Nu kunnen wij ook met een gerust hart verder, dit avontuur is tot een goed einde gebracht. Het blijft ons wel bevreemden dat een moeder twee zo kleine kinderen alleen thuis laat. Ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen.

Fenna heeft de hele dag nog niet bij me achterop gezeten en wil ook na de lunch weer in de kar zitten. Blijkt maar weer eens dat we een goed besluit hebben genomen om de kar toch bij ons te houden! Als we Anglés uitfietsen, duiken we de prachtig groene bergen weer in. Langs een ons bij tijd en wijle woest tegemoet stromende rivier fietsen we geleidelijk over een mooie rustige weg naar boven. Als we even stoppen omdat ik mijn truitje uit wil trekken (warm!), zie ik tussen de bomen en struiken aan de overkant van de rivier het paard van Sinterklaas van de boomblaadjes eten. Een paard had ik nou niet direct in deze omgeving verwacht, haha!

Omdat de ochtend best pittig was voor de beentjes en er morgen weer flink geklommen gaat worden, besluiten we op de camping van Osor te gaan staan. Fenna heeft het er onmiddellijk naar de zin, eerst speelt ze met de bal en later met de loopauto en -motor van de buren. Ze krijgt er geen genoeg van. Met moeite kan ik haar wegslepen om te eten, maar na een paar happen besluit Fenna toch weer bij de buren te gaan spelen. Zelfs voor een toetje is ze niet te porren. Ze is er zo vol van dat het ook helemaal geen zin heeft om te proberen haar op andere gedachten te brengen. Bij het naar bed gaan is er weer eenzelfde strijd. Het duurt even voordat ze rustig is en beseft dat ze eigenlijk wel trek heeft. Als ze de banaan in mijn stuurtas ziet liggen wil ze die maar wat graag opeten. Morgen maar even goed ontbijten.

Paps en mams zijn nu ook wel moe. We kruipen lekker in ons tentje en fietsen morgen weer verder, naar weer nieuwe avonturen!

Logboek
Vandaag gefietst - 34 kilometer
Totaal gefietst - 1988 kilometer
Voorgaande nacht geslapen in - de Jeugdherberg in Girona
Het weer - zonnig met hier en daar een wolkje, heerlijke temperatuur

WIELENOPWEG

Weblog (volledige lijst onderaan de pagina)

Eerdere weblog-artikelen