WIELENOPWEG

ZE HEBBEN HET GEHAALD!!!!!

Vanuit Huizen, via een omweg, naar Santiago de Compostela en weer terug. Meer dan 6400 km op de fiets. Deze droom van Pieter-Bas en Ellen is gerealiseerd.

Eerlijk gezegd had ik gedacht dat ze in Zuid-Frankrijk (op de terugweg) de trein zouden nemen. Of omdat ze het zat waren (ik denk Pieter-Bas een beetje te kennen) of omdat omstandigheden hen daartoe zouden dwingen. Gelukkig is die gedachte niet uitgekomen.

Wij, de ouders van Pieter-Bas, hebben hen vanaf de Frans-Spaanse grens tot en met Leon twee maanden lang zo’n beetje gevolgd. We hebben hen in die tijd tien keer ontmoet, meestal gekoppeld aan hun rustdag.

Pieter-Bas zei ons eens: “als je het zelf niet hebt meegemaakt dan weet je niet wat het is.” Wij hebben het weliswaar niet zelf meegemaakt maar we waren wel twee maanden erg dichtbij. Ook wij hadden in Noord-Spanje last van de Tramontana. Ik maakte me grote zorgen in mijn wiebelende caravan, wetende dat zij ongeveer 50 km verderop in diezelfde zware storm en regen in hun tentje lagen. Klimmend op de autosnelweg in Spanje zagen we door welk gebergte zij moesten fietsen. In het land van La Mancha, ten zuiden van Madrid, voelden we de hitte op het open land waar zij doorheen moesten fietsen. En in Santiago de Compostela zagen we al die echte en onechte pelgrims soms zeer geëmotioneerd aankomen.

Het valt niet mee als je op een zandpad fietst dat plotseling ophoudt tussen de sinaasappelboompjes.  Of de geplande overnachting is vol en je moet nog ‘even’ verder fietsen. Of het fietspad bestaat uit kleiachtig zand met stenen en je krijgt binnen twee uur drie lekke banden. Of de helling is zo steil dat je eerst samen de ene fiets naar boven moet duwen en daarna samen de andere fiets met kar.

Maar iedere keer als we op de afgesproken camping die drie lachende koppen  zagen aankomen dacht ik: “Ik heb me weer voor niets zorgen gemaakt.” Immers, het zijn verstandige mensen, uitstekende ouders en ze hebben goed materieel.

En Fenna had nergens last van! Toen Pieter-Bas en Ellen hun darmen voelden, had Fenna geen enkele last. Als Pieter-Bas en Ellen het wel eens zat waren dan zat Fenna smakelijk te lachen en te zingen.

Geloof me, het was niet altijd gemakkelijk. Ik vind het dan ook bijzonder knap en moedig dat ze dit gepresteerd hebben.

Geen relatietherapie kan hier tegenop. Immers: ze zijn na 140 dagen zo dicht bij elkaar  zeer goed op elkaar ingespeeld. Ze kennen ondertussen wel elkaars sterke en zwakke kanten en elkaars nukken.

Ook kan geen enkele (zelf)managementcursus hier tegenop: ze hadden zich een doel gesteld en hebben dat nagestreefd. Met kleine stapjes kun je dat doel ook bereiken. Niet alleen de uitkomst is belangrijk, even zo belangrijk is het proces; het onderweg zijn. Je moet om kunnen gaan met tegenslagen. Volhouden en optimistisch blijven is het motto. Je moet open-minded zijn. Heel veel hele leuke mensen met bijzondere verhalen hebben ze ontmoet.

Welke ouders maken hun kind zo lang zo intens mee en andersom.

Ellen heeft een paar keer in haar weblog geschreven dat het bijzonder is dat ze dit op eigen spierkracht  kunnen doen. Dat is ook zo. Mensen met MS kunnen dat niet meer.

Ik heb bijzondere waardering voor deze enorme fysieke en mentale prestatie en ben dan ook erg trots op ze.

Lieve lezers, familie en vrienden. Als jullie het met me eens zijn laat dat dan blijken door, als cadeautje aan Pieter-Bas, Ellen en Fenna een gift te storten op de rekening van MS-Anders opdat ze het hun gestelde doelbedrag (of meer) kunnen overhandigen aan MS-Anders op hun terugkomfeestje in september.

Deze droom is waar geworden. Ze zijn met nog meer nieuwe dromen thuis gekomen die zeker, op termijn, ook uit zullen komen. Daar ben ik van overtuigd.

Irma de Jong