Jabikspaad en verder ...
Den Helder – Texel – Vlieland – Harlingen – Zwarte Haan – Hasselt – Huizen
7 t/m 15 augustus 2009
356,5 kilometer per fiets en fietskar
Fenna, Pieter-Bas en Ellen
Dag 1: vrijdag 7 augustus 2009, Den Helder – Vlieland (35,5 km), 25 °C
Onze eerste fietsvakantie met Fenna begint als we ’s ochtends om 8.00 uur de fietsen op en de spullen in de auto van Wim, de oom van Pieter-Bas, laden. Wim is zo lief om ons naar Den Helder te brengen, waar we op de boot naar Texel stappen. Fenna kraait het uit van plezier als ze de boot ziet. Ook de krijsende en af en aan vliegende meeuwen vindt ze prachtig. Na een half uurtje varen, waarbij het op de boot wel lijkt op een soort varend fietspad, stappen we op Texel van de boot en op de fiets. De tocht voert ons naar het noorden van Texel, naar De Cocksdorp.
Het is heerlijk fietsweer en onderweg picknicken we naast een bankje in het gras op ons mooie uit Istanbul afkomstige wollen kleedje. Aangesterkt fietsen we weer verder in de warmte. Het is lekker pittig fietsen zo met bepakking. We hebben ieder 4 fietstassen, Pieter-Bas heeft de tent achterop de bagagedrager en een van ons trekt de fietskar met daarin Fenna.
We fietsen op een paar kilometer afstand langs een vliegveldje. Sportvliegtuigjes vliegen regelmatig over en we zien ook nog een groepje gedropte parachutespringers. Nou, laat mij maar lekker fietsen! Vliegen vind ik fantastisch, maar parachutespringen is mij een brug te ver…
Na zo wat kilometers te hebben weggetrapt komen we aan in De Cocksdorp. Daar blijkt mijn voorspelling dat ik vast een keer zou vallen met fiets en al, doordat ik mijn voeten niet op tijd los zou hebben gemaakt, bewaarheid te worden… Het was alleen een beetje ongelukkig dat het net gebeurde toen Fenna bij me voorop de fiets zat in haar Bobike zitje. Niet zo’n handige actie van mama. Ik wilde langs de weg stoppen en dat lukte ook prima. Ik had niet alleen mijn linker- maar ook mijn rechtervoet los moeten maken uit het clickpedaal. Ik viel natuurlijk, gelukkig uit stilstand, naar de rechterkant. Ik kon ons nog net opvangen aan een ijzerdraadhekje, maar kon niet voorkomen dat Fenna met haar hoofdje ook het hek raakte. Resultaat was een schaafplekje op haar hoofdje en een paar flinke schrammen op mijn arm. Gelukkig kwam papa snel ter plaatse om Fenna te redden en te troosten. Lesje voor mama: voeten allebei losmaken als je gaat stoppen! En we moeten een helmpje voor Fenna hebben die ze op moet als ze bij ons voorop de fiets zit.
Tip! Laat je kindje in een zitje op de fiets altijd een helmpje dragen. Als je valt kan je jezelf meestal wel opvangen, maar je kindje kan dat niet. Je kunt raar vallen.
Na De Cocksdorp was het nog een paar kilometer fietsen naar paal 33. Daar konden we bij De Noorman kaartjes kopen voor de overtocht naar Vlieland met de postboot De Vriendschap. Hier spotten we tijdens het wachten op de boot een fietser met een fietskar als zijspan aan zijn fiets gekoppeld. Deze is van het merk Chariot en Pieter-Bas is er onmiddellijk weg van, omdat het zo apart is. Die hadden we nog niet eerder gezien. Van dichtbij bekeken heeft het ook een belangrijk nadeel, namelijk het ontbreken van bagageruimte. Dat is dan toch wel weer handig van onze fietskar, hoewel we er voor moeten waken er niet teveel in te proppen. Dan zit Fenna niet lekker en wordt de kar ook erg zwaar.
Tip! Laat je kindje een klein beetje achterover zitten, met een klein beetje zijdelingse steun achter het zitje of ervoor. Als je kindje dan in slaap valt, dan valt in de meeste gevallen het hoofde niet naar voren. Dat slaapt wat lekkerder.
Via een hoge (tijdelijke) houten steiger, die op het strand begint en tot naar een paar meter boven waterniveau stijgt en dan heel steil afdaalt naar het ponton dat met eb en vloed mee kan bewegen lopen we met de fietsen en fietskar naar waar de boot aanlegt. Het laatste stukje van de steiger is zo steil, dat ik achter Pieter-Bas aan moet lopen met een aan de kar vastzittende band in mijn hand om de kar af te remmen. Daarna klim ik weer omhoog om mijn fiets te halen. Fijn om te kunnen vertrouwen op onze goede hydraulische remmen op de fietsen!
We treffen een zeer rustige boot, behalve wij drietjes zijn er nog drie passagiers aan boord en twee bemanningsleden. Dat is beter dan die drukke boot die we eerder hebben zien wegvaren. Dit is wel erg apart en heel erg leuk om te doen! Na ongeveer een half uurtje varen komen we aan op het uiterste zuidwestelijke puntje van Vlieland. Daar wacht nog zo’n steile steiger op ons. In de verte, tegen de achtergrond van een eindeloze zandvlakte, zien we de Vliehors Expres met zwaailicht aan komen rijden.
Tip! Zie voor meer informatie www.vliehorsexpres.nl.
Eén van de bemanningsleden helpt mij met fiets en al omhoog en ook Pieter-Bas krijgt een helpende hand toegestoken. Pieter-Bas vindt het afleggen van de ongeveer 100 meter over de smalle steiger naar de Vliehors Expres wel een beetje eng met de kar en daarin Fenna achter zijn fiets. De steiger is maar 1 meter breed, terwijl de kar 80 cm breed is. Dat geeft niet zoveel ruimte aan beide kanten van de wielen. We komen heelhuids aan de andere kant van de steiger en stappen in de Vliehors Expres. Dit is een soort van terreinvrachtwagen. Vijf fietsen, waaronder de onze, gaan voorin tussen de banken en de kar staat achterop het balkon, vastgebonden aan de reling.
Het is een avontuurlijke, hobbelige rit. Je mag op de Vliehors niet vrijelijk komen, omdat het in gebruik is als militair oefenterrein. In de verte zien we inderdaad een paar tanks. En onze chauffeur, een echte Vlielandofiel, ziet onderweg ook een paar keer wat interessants, waarvoor hij vervolgens zo hard remde dat je dacht dat het stoplicht op rood stond! Dan liep hij weer op het strand om het object van zijn interesse van dichtbij te bekijken. Zo kwam hij met een plastic spaflesje met een opgerold papiertje aanzetten, flessenpost! Of zou hij het allemaal in scène hebben gezet om het allemaal een beetje spannend te maken? Maakt niet uit, leuk was het toch wel. Toch jammer dat ik nu niet weet wat er nou op dat briefje staat…
Fenna, die helemaal op was, kreeg van dat alles en van het vele zand dat naar binnen waaide helemaal niets mee. Al hobbelend lag ze lekker tegen me aan te slapen. Het eindpunt van de rit is bij het Posthuis, waar we uitstappen en weer verder fietsen om de laatste kilometers naar de natuurcamping Lange Paal af te leggen. Daar vinden we een plekje op een trekkersveld van de lokale Natuurcamping. Best een grote camping al, die waarschijnlijk vanwege feesten op Vlieland en de drukke vakantieperiode, tijdelijk met een extra veld is uitgebreid.
Ik heb vandaag een wat ongemakkelijk ongemakje opgelopen. De pijpjes van mijn fietsonderbroek zijn blijkbaar te kort en schuren over de onderkant van mijn billen. Dat levert een paar schrale plekjes op. Nu weet ik hoe op de blaren zitten voelt! Of ik daar nou blij mee ben… Toch maar fietsonderbroeken met langere pijpjes aan. Gelukkig heb ik er eentje bij me!
We zijn laat, dus Pieter-Bas kookt eerst een potje en daarna zet hij de tent op, terwijl ik Fenna was, haar tandjes poets en haar een schone luier geef voor de nacht. Moe en voldaan vallen we in slaap.
Dag 2: zaterdag 8 augustus 2009, Vlieland – Sint Jacobiparochie (31 km), 20 °C
Na een heerlijke nacht slapen op onze nieuwe ‘luchtbedden’ en Fenna op haar nieuwe matrasje (met de door oma Irma genaaide hoes) begint de dag even na 7.00 uur. Deze natuurcamping is zo natuur, dat er geen licht is in het douchehok. Voor Pieter-Bas was het (door de late aankomst gisteren) dus kiezen, of douchen in het donker of vroeg in de ochtend. Vroeg dus. Na deze verfrissing gaan we eens zien hoe het werkt, alles inpakken en op de fiets. Het duurt circa 2 uur eer we richting Oost-Vlieland vertrekken.
Tip! Wij gebruiken als bedje voor Fenna de Travel Cot van Deryan, een klein tentje, dat direct naast ons in de slaapcabine van de tent staat. Voordeel is dat Fenna haar eigen plekje heeft en ze er ook niet uit kan kruipen. Ook handig te gebruiken als box! Bijpassend matrasje en slaapzakje verkrijgbaar. Fenna ligt in haar trappelzakje op de slaapzak, als het frisser is ligt de slaapzak over haar heen.
Toch weer zo’n 3 kilometer tot de veerhaven gefietst. Om van al deze inspanningen te bekomen zetelen we ons maar weer op een terrasje voor een kopje koffie. Het is er heerlijk verpozen en om half elf koopt Pieter-Bas de kaartjes voor de overtocht naar Harlingen. Dat eilandhoppen is niet goedkoop. Van Den Helder naar Harlingen kost ons circa € 110,00 aan veerkosten. Vanaf Harlingen maar weer op eigen kracht dan.
Het vertrek en de aankomst van de boot is een hele happening. Veel vrolijk zwaaiende mensen op de boot en op de wal. Het eiland ademt met de komst van de boot. Deze boot blijkt heel modern en we gaan zitten in de vrij rustige bar. Fenna kijkt alweer haar ogen uit en met al die actie om haar heen wordt er natuurlijk niet geslapen.
Op de boot kletsen Ellen en ik met elkaar en Fenna met de buurman. Samen met Fenna lopen Ellen en ik beurtelings een rondje door de boot. Anderhalf uur later komen we in Harlingen aan, waar Fenna na 5 minuten in de kar al in slaap valt. Ze is doodop. We gaan even langs een speelgoedwinkel voor een klein speeltje voor in de kar en naar de AH voor het eten. Om circa 14.15 uur gaan we eindelijk op pad door het platte en winderige Friese land.
Voor het grootste deel fietsen we vlak achter de waddenzeedijk tot aan Zwarte Haan, een gehuchtje met een café/restaurant en het startpunt van het Jabikspaad. Op het terras van het café/restaurant eten we bitterballetjes en drinken we wat fris.
De laatste 2 kilometers worden we over een fietspad gevoerd dat niet breder is dan de kar, door een grasland. We komen uit op een zeer rustige en mooie natuurcamping, genaamd ‘t Kaatsgat, vlak voor Sint Jacobiparochie. Prachtig groen gras, mooie grote plekken, schone douches (met licht), een eigen picknicktafel en een aardige gastheer. Wat een luxe, koken op tafel en eten aan tafel. We laten ons de eenpansmaaltijd bami met ingebouwde satésaus (en voor Fenna een potje groenten met rijst) goed smaken. Vla toe.
Tip! Kijk voor dit mini-natuurkampeerterrein op www.minicampingkaatsgat.nl.
Dag 3: zondag 9 augustus 2009, Sint Jacobiparochie – Allingawier (51 km), 20 °C
Fenna heeft ons vannacht een uurtje wakker gehouden. Ondanks haar vermoeidheid was ze klaarwakker en bleef ze maar om zich heen kijken in de tent. Uiteindelijk lukte het haar om weer lekker in slaap te vallen, met mama’s hand op Fenna’s handje en daaronder Snuf. Een beetje humeurig werd Fenna vanochtend weer wakker en dat is de hele dag een beetje zo gebleven.
Het is heerlijk fietsen door het uitgestrekte Friese landschap. Een hele tijd blijft de dijk waarlangs we gisteren fietsten in zicht. We fietsen namelijk een heel stuk parallel aan de weg langs de dijk weer terug.
En ook Pieter-Bas ontkomt er niet aan… Ik fiets achter hem over het in haakse bochten tussen de weilanden door zigzaggende fietspad. Pieter-Bas wil een foto van mij maken, maar vergeet bij het stoppen zijn rechtervoet los te maken en zijgt vervolgens zijlings met fiets en al de grassige berm naast het fietspad in! Toch ook weer even schrikken, maar gelukkig is er geen schade aan lijf en leden.
In Franeker drinken we een koffie verkeerd met een stuk oranjekoek in café Planetarium. Ernaast bevindt zich het oudste nog in werking zijnde planetarium ter wereld, dat tussen 1774 en 1781 is gebouwd door de Friese wolkammer Eise Eisinga. Jammer dat het planetarium pas om 13.00 uur open gaat, anders waren we er wel even naar binnen gegaan. Pieter-Bas is er vroeger eens geweest en ik meen me zoiets ook te kunnen herinneren.
We fietsen weer verder en ’s middag lunchen we bij een molen langs het fietspad. Fenna is voor de tweede keer in slaap gevallen en die maken we, na een praatje met een aardig en bejaard stel, maar wakker voor een broodje. Met hun koga’s met trapondersteuning fietsen ze vanuit hun woonplaats Franeker elke dag hele einden. De man had in 2 jaar tijd al 9000 km gefietst. Da’s wat anders dan achter de geraniums kruipen!
Het gaat als een speer met de wind in de rug en over strakke asfalt- en betonweggetjes. Na 51 km komen we aan bij Ton en Irma, die in Allingawier op de camping bij de boer staan. Hier is altijd wat te beleven, zo blijkt…
Gisteravond was er een modeshow met eigen gefabriceerde creaties. Ton heeft de derde prijs gewonnen als ‘opa kip’! En vanmiddag zijn we getuige geweest van de geboorte van een kalfje. Dat gaat er zeker niet zachtzinnig aan toe. Eén man trekt uit alle macht aan de om de poten van het kalfje gebonden touwen. Een andere trekt in tegengestelde richting aan de koe. Ondertussen kreunt de koe wat en komt het kalfje stukje bij beetje naar buiten. Het laatste stukje vliegt hij er zowat uit en ligt ie vervolgens, overdekt met slijm, in het gras naast zijn moeder. Erg bijzonder om dat eens te zien. Onwillekeurig denk ik terug aan iets meer dan een jaar geleden… Ook een pijnlijk verhaal, maar iets zachtzinniger gelukkig.
Dat was nog niet alles… Tijdens het eten van het toetje (lekkere ijsjes) werden we er door een buurmeisje op geattendeerd dat een koe in de sloot was gevallen. Die moest natuurlijk gered worden, tezamen met het ongeboren kalfje in haar buik. Touw om de kop, andere uiteinde vast aan een kleine trekker en hop, koetje weer op het droge.
Fenna heeft vanavond moeite met in slaap komen. Om 21.00 uur ziet Pieter-Bas haar tentje nog bewegen. Overmorgen gaan we pas weer verder fietsen, morgen lekker keutelen op de camping. Mijn moeder en Aat komen om een uurtje of 11 op de koffie, gezellig! Maar nu eerst koffie, douchen en dan naar bed.
Dag 4: 10 augustus 2009, rustdag in Allingawier (0 km), 24 °C
We hebben een lekkere rustdag vandaag. ’s Ochtends gaat Fenna lekker in bad, met nichtjes Lyanne en Nienke en neefje Jarno als toeschouwers. Myrthe is aan het werk, koeien melken. Om een uurtje of 11 zijn mijn moeder en Aat er, vergezeld van bellenblaas, een vlieger en oranjekoek. Het is erg gezellig. Jarno en Ton zijn druk in de weer met de vlieger en wij genieten van het heerlijke zomerweer.
Aat moet om 16.30 uur met zijn 20 jaar oude kat naar de dierenarts. Het beestje is op en Aat zal hem daar laten inslapen. Niet leuk voor Aat.
Aan het einde van de middag begint Fenna te huilen en ze houdt voorlopig niet meer op. Ze voelt warm aan en we denken in eerste instantie aan doorkomende tandjes. Net als ik denk dat het wat beter met haar gaat moet ze overgeven. Klein zielig hoopje mens. Mijn trui en Snuf (die ik had gepakt voor troost) worden niet gespaard. Dus trui en Snuf samen in de wasmachine en daarna Snuf in de droger. Fenna heeft haar avondeten overgeslagen en is gelukkig vrij rustig gaan slapen. Ze zal ook wel bekaf zijn na dat vele huilen en het zich niet lekker voelen. Ze heeft een klein beetje verhoging. Morgen maar even aankijken hoe het gaat.
Dag 5: 11 augustus 2009, Allingawier – Mildam (61 km), 20 °C
Vannacht heb ik nog even lekker met een wakkere en vrolijke Fenna geknuffeld. Na een hele fles melk ging ze weer tevreden slapen. Het heeft tijdens de nacht en gisteravond aardig geregend. Vanmorgen sputterde het nog wat na, maar bij ons vertrek is het droog met af en toe een zonnetje.
We hebben vandaag heerlijk gefietst over mooie paden en bij lekker fietsweer. Wederom hadden we grotendeels de wind in de rug. In Akkrum hebben we geluncht met een broodje makreel van de visboer op de markt.
Met een in de kar slapende Fenna heb ik op een terras in Heerenveen gezeten. Pieter-Bas sloot zich na het boodschappen doen ook bij ons aan. Op het terras vroeg een man aan mij of de voorkant van mijn zadel niet te ver omhoog staat. Bij nader inzien is dat inderdaad zo. Waarschijnlijk is dat gekomen door het gesjor aan de fiets op de steigers op Texel en Vlieland. Niet meer aan het zadel trekken dus! Ik had daar ook wel een beetje last van bij het fietsen. Morgen moeten we even een goede inbussleutel kopen om mijn zadel in de goede stand vast te zetten.
In Heerenveen kopen we een fietshelm voor Fenna. Een hele stoere grote helm met Winnie de Poeh figuurtjes erop. Gelijk uitgeprobeerd, met Fenna bij mij voorop de fiets. Dat vindt ze wel mooi. Voetjes op het stuur, gezellige geluidjes en wijzen naar alle interessante dingen die ze ziet. Na 61 km hebben we ons eindpunt voor vandaag bereikt, een mooie boerencamping in Mildam. Fenna heeft het hier erg mooi voor elkaar. Een mooi grasveld, een driewieler en een babybad met douchekop. Heerlijk gebadderd en nu weer lekker slapen.
Tip! Niet elke camping heeft zo’n luxe babybadje voor je kindje, dus is het handig een opblaasbaar reisbadje (bijvoorbeeld van Baby Moov) mee te nemen om je kleintje in bad te kunnen doen.
Onze buurvrouw met caravan en dubbele voortent biedt ons twee heerlijke stoelen aan. Dat had ze goed gezien, dat die stoelen beter zitten dan de mini-picknicktafel waaraan we zitten. Erg aardig!
Net lekker gedoucht en zo lekker slapen. Met een neerslagkans van 90% belooft morgen een regenachtige dag te worden. Kunnen we onze regenbroeken testen…
Dag 6: 12 augustus 2009, Mildam – Hasselt (60 km)
Om 9.45 uur fietsen we van de camping af, klaar voor weer een dag fietsen. De ochtendlucht is bewolkt maar er heerst een aangenaam fietstemperatuurtje. Het waait ook aardig en dat is pittig als we wind tegen hebben. Voor onze eerste pauze hebben we er al 20 km op zitten. Dat vieren we met koffie verkeerd en een appelgebakje op een terrasje, waar we heerlijk in een hoekje uit te wind zitten. We fietsen weer verder, door de Weerribben richting Blokzijl, onder een af en toe dreigend wolkendek waar af en toe een sputtertje uit valt.
De Weerribben is een prachtig gebied. We fietsen door bossen en langs velden met aan weerszijden rietkragen waar het om bekend staat. In de open velden is het hard werken, we hebben de wind tegen. We fietsen ook door Kalenberg, waar een wat vervelende herinnering aan een bijtgrage hond huist. Toen wij een paar jaar geleden het Zuiderzeepad liepen, ben ik hier gebeten door een hond. We zien en herkennen het tuinhek waardoor het vervelende beest zijn kop stak om mij in mijn been te happen. Maar wij slaan linksaf en komen er niet langs.
Tip! Hou je niet van agressieve honden (of ben je er ronduit bang voor) maar wel van wandelen en/of fietsen, neem dan een Dazer mee, zie www.dazer.nl.
Bruggetje op bruggetje af rijden we door Kalenberg, het is een mooi plaatsje. Onderweg zien we weer een gezin op de fiets met bepakking. Wat een boel spullen! Iedereen fietstassen en pa sleept ook nog een bagagekar achter zich aan. We zien ook nog een ouder fietsend stel met een bagagekar van Burley.
We overwegen om de leverancier van een eenwielige fietskar, met een starre bevestiging aan het frame van de fiets, de Tout Terain Single Trailer, te benaderen. We willen ons wel beschikbaar stellen voor een duurtest van dat karretje. Het is alleen een erg duur karretje, zo’n € 1.700,00 moet ie kosten. Pieter-Bas verwacht dat er veel minder energieverlies is door de starre verbinding tussen fiets en kar en doordat er maar één wiel is, dus minder weerstand. Daar gaan we maar eens achteraan als we weer thuis zijn.
In Blokzijl lunchen we op een grasveldje aan de haven, uit de wind achter een muurtje. Daar kan Fenna ook even lekker rondkruipen. Maar het eerste wat ze doet is in een rechte streep terugkruipen naar de fietskar en er weer inklimmen! Het is echt haar plekje, zo grappig om te zien! We spreken er nog een ouder fietsend stel, dat barst van de spullen maar die desgevraagd zeiden dat ze niet kamperen. Ze maken gebruik van low budget logeermogelijkheden bij de zogenaamde Nivonhuizen en Vrienden op de Fiets.
Langs en over dijken fietsen we verder naar Genemuiden. Met de veerpont gaan we over het Zwarte Water en zijn dan in Genemuiden aanbeland. Ondertussen krijgen we wat regen over ons heen, maar niet genoeg om onze regenbroeken aan te trekken en te testen. Daar is het ook veel te warm voor. In het café van Hotel ’t Zwarte Water komen we bij en drinken we wat. Fenna vermaakt zich wel in haar kinderstoel. Als Pieter-Bas naar de wc gaat blijft ze hem maar roepen, wat hij op het toilet luid en duidelijk kan horen!
We doen boodschappen bij de Boni en dan is het nog een paar kilometer naar het eindpunt van het Jabikspaad in Hasselt. Het exacte eindpunt hebben we niet gezien, we zijn even druk met het zoeken naar een camping. Wel fietsen we langs de kerktoren met een karakteristiek bolletje bovenin de spits. De camping vinden we bij de jachthaven, op 2 minuten fietsen van het centrum van Hasselt. Daar staan we op een trekkersveldje, waar ook nog 2 campers, 1 caravan en 1 tent staan.
Zo even lekker douchen en dan weer lekker slapen. Morgen via IJsselmuiden en Kampen naar Elburg. Van daaruit zakken we nog wat verder af, we zien wel!
Dag 7: 13 augustus 2009, Hasselt – Elspeet (55 km), 20 °C
Fenna was er lekker vroeg bij, om 7.00 uur ging haar wekkertje. Bij het optillen van haar gordijntje keken ons weer twee vrolijke oogjes tegemoet. We gaan er maar weer eens een heerlijke dag van maken, te beginnen met ongeveer 12 kilometer fietsen door de Mastenbroekse polder. Een van de oudste polders van Nederland, bekend om de kilometers lange zichtlijnen. Een van de zichtlijnen gaan wij affietsen, natuurlijk met wind tegen. We steken zo over van het Jabikspaad naar het Zuiderzeepad.
Onderweg zien we een heuse aardbeienautomaat. Erg grappig, dat kom je niet elke dag tegen!
Via IJsselmuiden en de IJsselbrug rijden we in Kampen direct tegen een buitensportwinkel aan, met een terrasje ernaast. Tijd om even te gaan zitten en een blikje gas te kopen. Na de koffie wandelen we even de winkelstraat door en kopen een bakje bouwstenen voor Fenna. Ze heeft speelgoed nodig waar ze wat meer mee kan doen, zowel in de kar als op de camping. Na een paar kilometer blijkt het een goede koop, voor zowel de blokjes zelf als voor het emmertje waar ze in zitten.
Tip! Als je met kleine kinderen reist, is het handig om voldoende en interessant speelgoed mee te nemen. Zorg voor afwisseling, dan heeft de kleine het op zijn minst net zo leuk als papa en mama.
De route wordt, na de rechtdoorpolder, alras leuker. Na een wat Spaans aandoende omweg vanwege bouwwerkzaamheden aan (waarschijnlijk) een nieuwe spoorlijn komen we op de dijk aan het Drontermeer, die zich langs het water slingert. Na een kort stukje houden we halt voor de lunch. Fenna is aan een broodje toe en wij ook.
Het lijkt verstandiger om voortaan ook wat te eten bij de koffie, we hebben allebei inmiddels aardige trek. We zitten op een mooi plekje aan de dijk, met uitzicht op het water. Fenna kruipt gewoon weer in de kar, ondanks dat we ons mooie kleedje neerleggen en haar stoeltje neerzetten. Ze heeft er wel lol in om in de kar te zitten!
Tip! Je levert een grote inspanning en hebt regelmatig eten en drinken nodig om een ontmoeting met de man met de hamer te voorkomen. Zorg dus dat je voldoende drinkt en in je stuurtas altijd wat te happen bij de hand hebt, bijvoorbeeld een banaantje en snickers.
Na de pauze en weer veel geslinger komen we in Elburg. De zon schijnt inmiddels volop en het is druk in het stadje. Fenna’s kleine kinderhoofdje schudt van de kinderkopjes. Het is een prachtig stadje, maar wij blijven niet en fietsen door de ietwat scheefgezakte stadspoort weer naar buiten. De weg slingert zich vrolijk voort door het land om ons te brengen in Nunspeet.
Via getwijfel bij de AH en het zoeken naar een VVV (voor meer campinginformatie) komen we bij een ijssalon, die dit jaar een prijs heeft gekregen voor de mooiste ijssalonvitrine. Dat moeten we even zien en proeven. De vitrine ziet er inderdaad fraai uit en het ijs smaakt niet minder. Toch ergens goed voor, dat gezoek.
Na dit lekkers toch even naar de AH. Wie weet waar we straks terecht komen, dan hebben we dat maar vast in huis. Bij de VVV leren we dat er voldoende campings zijn in zowel Vierhouten als Elspeet. Een toevallige voorbijganger vindt de mensen in Elspeet nogal ‘zwaar op de hand’. Dat geldt niet voor Vierhouten. We gaan dus maar naar Vierhouten, waar camping de Plagge nog rustig schijnt te zijn. Als we daar aankomen blijkt waarom, er zijn voornamelijk stacaravans met bijbehorende sanitaire voorzieningen. Er is niet eens warm water uit de kraan voor de afwas. De douche biedt uitkomst. Mager dus, maar niet minder rustig en lekker groen gras om te zitten en te spelen.
Onze aardige overbuurvrouw, die samen met haar nieuwsgierige vriendelijke Franse buldoggen (klinkt groter dan ze zijn) in haar caravan kampeert, maakt een foto van ons drietjes bij de tent. Fenna vindt de hondjes erg leuk, ze maakt er schattige geluidjes bij.
Dag 8: 14 augustus 2009, Vierhouten – Nijkerk (40 km), 20 °C
Pas om 10.30 uur vertrekken we van de camping. Fenna hebben we om 8.10 uur maar wakker gemaakt na een nacht van 12 uren slaap. In de ochtend fietsen we vooral door bos, af en toe afgewisseld door heide. Na 10 kilometer en een (met kar) pittig klimmetje hebben we op een terrasje in het bos, Drie geheten, van koffie verkeerd en een appelgebakje genoten. In het appelgebakje zit gewoon een hele appel (qua hoeveelheid dan) verwerkt. Lekker fruithapje voor Fenna.
Bij Drie is ook een natuurkampeerterrein, maar 10 kilometer is natuurlijk geen afstand om te stoppen. Wij fietsen door. Omdat we laat zijn vertrokken is het eigenlijk ook al lunchtijd. We besluiten nog een half uurtje door te fietsen en dan te stoppen voor een broodje. Fenna gaat lekker bij mama voorop de fiets, met helm. Het is een koddig gezicht. Wel opletten dat ze hem niet voor haar ogen naar beneden trekt. Na Drie gaat het weer lekker naar beneden en we halen bijna 30 km per uur. Dat vindt Fenna mooi!
We vinden een bankje langs de weg, waar we stoppen voor de middagpauze. Dat is al na 15 kilometer, maar vandaag gaan we een wat kortere afstand fietsen, dus dat maakt niet uit. Aangesterkt door de lunch, die zachtjes op een bedje van appeltaartjes is geland, fietsen we verder. Het landschap wordt weer iets opener, wat ik wel leuk vind. Bos vind ik heel mooi, maar ik hou er ook erg van om wat verder te kunnen kijken. En dan hoeft het ook weer niet zo lang en recht als in de polder. Friesland is eigenlijk wel heel erg mooi, als ik het zo eens vergelijk.
We fietsen vandaag steeds weer stukjes van verschillende fietsroutes, zoals de Arkemheenroute, de Horstroute, het Zuiderzeepad en volgen ook de zogenaamde fietsknooppunten. Die knooppunten zijn erg handig, maar in het veld zijn er wel regelmatig hiaten en is het even zoeken. Ik ben blij met zo’n goede kaartlezer aan mijn zijde!
Tip! Neem ook als je een knooppuntenroute fietst een kaart van de omgeving mee, altijd handig als in het veld een bordje ontbreekt.
Onze boodschapjes doen we in het centrum van Nijkerk. Het blijft lastig om een beetje creatief te zijn met de eenpansgerechten die we koken. Makkelijk, lekker en gezond zijn de eisen waaraan het moet voldoen. Toch maar eens op zoek naar een (lichtgewicht) kampeerkookboek?
Tip! Neem een kampeerkookboek of een kookboek voor eenpansgerechten mee, maar let op dat het niet te zwaar is!
Fenna besluit dat ze na het boodschappen doen even genoeg heeft van de fietskar. Gelukkig vindt ze het wel prima om weer even bij mama voorop de fiets te zitten. Om Nijkerk weer uit te komen valt nog niet mee. Het is onoverzichtelijk en lastig onze weg te vinden. In een nieuwbouwwijk fietsen we op een asfaltweg die gewoon ophoudt, dus moeten we weer terug. De knooppuntenroute gaat dwars door het industrieterrein. Hier hebben we een paar jaar geleden ook al eens gelopen (het Zuiderzeepad). Toen was het zo mogelijk nog ongezelliger, omdat het winter was en het weinig aanwezige groen ook nog kaal was. Even later fietsen we weer tussen het water en de weilanden. Dat is beter. Fenna wijst naar de schaapjes en koetjes die ze in de wei ziet staan. Papa en mama maken zeer educatief verantwoord de bijbehorende geluiden.
Zo komen we bij onze overnachtingsplaats voor de laatste nacht van onze eerste echte fietsvakantie, alweer een stacaravancamping. Deze is wel ruimer opgezet dan de Plagge, maar ook hier geen warm water uit de kraan voor de afwas. Pieter-Bas is het nog gaan vragen bij de receptie van Nieuw Hulkesteijn. Warm water kon ie bij de douches tappen, maar dat kost je dan wel weer een douchemuntje. Daar betaal je dan € 18,00 voor! Pieter-Bas heeft zelf maar water warm gemaakt met behulp van de gasbrander. Het is een beetje het idee van de lusten van de op trektocht zijnde kampeerder, maar niet de lasten in de vorm van een beetje service. Tja, dat tref je ook onderweg.
Tip! De kampeerder zonder voorzieningen (warm water) in zijn tentje kan maar beter de campings voor stacaravans mijden of vooraf navraag doen naar de aanwezige voorzieningen.
Morgen fietsen we weer op huis aan, via Bunschoten-Spakenburg en het veerpontje over de Eem naar Eemnes. Vervolgens is het over de Wakkerendijk in Eemnes nog maar een klein stukje.
Dag 9: 15 augustus 2009, Nijkerk – Huizen (23 km), 26 °C
Fenna’s knorrende maagje maakte haar al om 6.00 uur wakker. Vervolgens maakte zij ons wakker. Nou ja, eigenlijk waren we al wakker. Pieter-Bas lag naast me te woelen. Elke paar minuten moest hij zich weer omdraaien omdat hij niet meer lekker lag door zijn rug. Meer spierpijn dan rugpijn, gelukkig. Even op handen en knieën de rug rekken gaf verlichting.
Na haar vroege flesje konden we Fenna gelukkig overhalen om nog even te gaan slapen. Dat hielden we met zijn drietjes in de tent maar liefst tot 8.30 uur vol! We beginnen dus heerlijk uitgeslapen aan onze laatste fietsdag. Omdat het vannacht niet zo vochtig was is de tent vrijwel droog, wat het inpakken makkelijker maakt. We zijn er niet veel sneller door, om 10.40 uur rijden we weg.
Voordat we 2 kilometer hebben gefietst stoppen we bij Stoomgemaal Hertog Reijnout te Nijkerk. Daar is een mini-stoomdag gaande en het stoomgemaal draait. Dat willen we wel even van dichtbij bekijken. Er ploft en pruttelt en stoomt van alles. Van een stoomwals tot stoompompen en stoomlocomotiefjes. Er is zelfs een stoombootje waarmee een rondje kan worden gevaren. En er is koffie met appelgebak! Daar gaan we maar eens lekker voor zitten.
Tip! Eén keer per jaar is er een open dag bij het stoomgemaal met allerlei activiteiten, wat zeer de moeite waard is om te bezoeken. Ook op maaldagen draait het stoomgemaal en kan het worden bezocht, zie www.stoomgemaalnijkerk.nl.
Het draaiende stoomgemaal hebben we ook van dichtbij gezien. Je hoort het sissen en ritmische doffe dreunen vullen de ruimte, wat een machtige machinerie.
Even later zitten we weer op de fiets, tegen een straffe zuidwesten wind in, onbeschut op de dijk. Pieter-Bas trekt de kar met een slapende Fenna voort op een uiterst smal fietspad. Tegenliggers kunnen we net passeren. Voor de zekerheid de voetjes maar even los op de trappers. De dijk maakt een bocht naar rechts en wij volgen, waardoor we met een stevige zijwind te maken krijgen. Fietst wel wat lichter, maar wel wat onstabiel. Dat is niet erg prettig, zo op dat smalle pad zonder uitwijkmogelijkheden. Ondanks dat het zwaar fietst ben ik ook wel blij met de wind. Het is hartstikke warm vandaag, zodat een beetje wind wel verkoelend is.
In Bunschoten-Spakenburg zien we een heleboel botters in de gracht liggen. Een prachtig gezicht. We fietsen nog een stukje door, omdat Fenna nog slaapt en we nog niet zo lang hebben gefietst. Na Eemdijk komen we bij het pontje die ons naar de overkant gaat brengen, voor maar liefst € 0,60 per persoon (Fenna is gratis). Maar eerst eten we ons broodje aan het water, met uitzicht op het pontje van Eemdijk naar Eemnes. Voordat wij aan boord stappen zien we hem heel wat keren heen en weer varen.
Tip! Als je gebruik wilt maken van het pontje Eemdijk - Eemnes, controleer dan even of hij wel vaart (niet op zondag en niet in de maanden november t/m februari) en zo ja, op welke tijden hij vaart. Zie www.vvvspakenburg.nl.
Nu is het mijn beurt om de kar achter mijn fiets te hangen. Vanaf het pontje tot Eemnes is het strak tegen de wind in. Zonder al teveel conditie is dat best pittig. Met mijn tong op de pedalen fietsen we Eemnes in, waar we direct rechtsaf slaan, de Wakkerendijk op. Dat is beter, de wind schuin achter.
Nu hebben we wel een pauze verdiend vinden we. Die brengen we door in de theetuin, aan het einde van de Wakkerendijk bruggetje over en dan linksaf en nog een keer links. Daar geniet Fenna van een fles gevuld met koele appelsap, Pieter-Bas van een cola en ik van een kop groene thee. De overal weer opduikende irritante wespen genieten van op het dienblad gemorste zoetigheid.
De laatste kilometers naar huis zit Fenna bij Pieter-Bas voorop de fiets. Met een big smile en lachoogjes laat ze de fietsbel tingelen.
In Huizen aangekomen fietsen we nog even langs Hilda om haar te bedanken voor het oppassen op onze katjes Oki en Doki. Thuis stallen we de fietsen in de tuin en maken we een begin met uitpakken van de tassen. Ik besluit dat het perfect weer is om het nieuwe opblaasbadje dat Fenna van oma Dieuwke heeft gekregen uit te proberen. Fenna vindt het fantastisch en spettert lekker in het rond.
Op de deurmat vinden we het artikel over onze actie voor MSAnders zoals dat in september 2009 in de MSinfo komt te staan. Daarin wordt treffend beschreven wat wij gaan doen en waarom. We hebben er ongelofelijk veel zin in!
Van onze inleiding op Wielen op weg met een doel 2010 hebben we alvast heel veel opgestoken, waar we volgend jaar goed gebruik kunnen maken. Een belangrijk onderdeel van onze voorbereiding is het opbouwen van een goede conditie. Natuurlijk bouwen we die onderweg ook wel op, maar een lekkere conditie is een goed en comfortabel uitgangspunt om mee te beginnen. We moeten nog heel wat voorbereidend werk verrichten, maar dat valt allemaal onder voorpret!